Je wilt dat je publiek de oplossing erkent. En dus ook her-kent. Anders heb je een pure deus-ex-machina aan je handen. (Letterlijk: een duivel/god uit een doosje die helemaal op het einde van je (Griekse) tragedie tevoorschijn komt en nog snel even een fantastische oplossing tevoorschijn tovert zodat alles weer goed is. Ideaal als je een narratief van “bovenal bemin uw God” wilt bevestigen, iets minder succesvol in deze moderne tijden van alles verklarende wetenschap en ‘ik ben het centrum van het universum’.)
Maar, je wilt niet dat je publiek de oplossing al op voorhand ziet aankomen. En daarom heb je een afleidingsmanoeuvre nodig.
Elk verhaal (en elke scène) heeft een midpunt om de uiteindelijke oplossing te verhullen. Je denkt dat het verhaal deze kant uitgaat maar toch niet.
Eén is een gebeurtenis, twee is herhaling en dus een patroon, drie is jullie keuze: Bevestigen of breken?
