“MAAR ALS JULLIE ZELF OOK WILLEN HELPEN OM ONZE LAATSTE LES MOOI AF TE SLUITEN; ENKELE TIPS: “

〰️

“MAAR ALS JULLIE ZELF OOK WILLEN HELPEN OM ONZE LAATSTE LES MOOI AF TE SLUITEN; ENKELE TIPS: “ 〰️

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ 🏊‍♂️ ~ ~ ~ ~ ~ ~

✌️+☝️dingen die jij kan* doen om het voor mij leuker te maken.

~ ~ ~ ~ ~ ~ 🏊‍♂️ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~


1. Inspiratie*

Bekijk de materialen die ik jullie geef (en heb gegeven) aandachtig. Ik steek veel tijd en werk in het verzamelen, selecteren, uitschrijven, herschrijven, opmaken en verfijnen van die dingen waarvan ik geloof dat ze jullie kunnen vooruithelpen. Als ik dan merk dat niemand ze bekijkt, voel ik dit aan als een gemiste kans.

 

Even heel concreet: 

  • → Mila, jij bent een ‘ideale samenleving' aan het schrijven in combinatie met een 'meedogenloze schurk’. Twee heel interessante concepten, die je in mijn ogen wat meer mag onderzoeken. Ik weet dat je ergens in je hoofd de invloed van Camus' absurdisme meedraagt (met name de apathie van Meursault) en dat je je wilt afzetten tegen de grijze (moderne Disney) schurken, die "niet zo slecht zijn omdat ze een tragische jeugd hebben gehad." Maar als je er even wat dieper over nadenkt vind je tientallen — zo niet honderden — vragen die je jezelf kan stellen bij die extreme keuzes.

    • “Wat is een ideale samenleving?”

    • “Welke ideale samenlevingen zijn er in het verleden geweest/voorgesteld?”

    • "Bestaan die nog?/Waarom bestaan die niet meer?"

    • “Wat is vrije wil?”

    • "Waarom heeft niemand in mijn samenleving dat?”

    • “Zou een protagonist in een dergelijke setting niet juist het systeem proberen te breken vanuit een nood aan individualiteit? (IV De ander-spiegel)”

    • “Hoe breng ik evolutie en dynamiek in een verhaal met een statische wereld in combinatie met een statische oncharismatische protagonist?”

    • “Is de menselijke natuur überhaupt betrouwbaar genoeg om een dergelijke samenleving in stand te houden?”

    • “Wat is het absolute kwaad?”

    • “Wat maakt een personage onverdedigbaar?”

    • “Wat zou zo iemand drijven, behalve puur sadistisch plezier?” 

    • “Als ik toch kies voor een sadistische psychopaat, hoe denken die mensen echt?”

    • “Hoe zou een ‘kutkind’ zichzelf zien?

    Alvast twee bronnen die je kunnen helpen: 1) in Pluribus exploreert Vince Gilligan de wereld die jij wilt maken (idealistisch tot in het extreme, iedereen samen, niemand wilt de idealistische regels schenden — zelfs niet uit zelfbehoud), 2) Het personage van Jack Horner, de deuterantagonist in Puss in Boots: The Last Wish is een masterclass in dégoutante rotzakken schrijven. Maar zo’n personage kan natuurlijk niet bestaan in een vacuüm. Beide bronnen zitten jammer genoeg achter een paywall. Maar met bijvoorbeeld Stremio kun je die omzeilen, zo gaan de geruchten toch. Wees koopkrachtig, of wees creatief. 🏴‍☠️

  • → Mirte, jij maakt voor je eindwerk een voorstelling over jouw ervaringen als jonge vrouw met dans en woord. Dan zou ik — al was het maar ter inspiratie, of om je structuur te verfijnen — kijken naar autobiografische performances, lezen over feminisme in combinatie met artistieke expressie. Voor het speechgedeelte zou ik speeches analyseren. Hoe meer hoe liever. Alleen nog maar om het juiste ritme en de passende toon te vinden.

    In de eerste plaats nodig ik je warm uit om de voorstelling In & Of Itself te bekijken. Ik zeg je dat al sinds les 1, en niet zonder reden. Ze is autobiografisch, diep menselijk, warm, slim gestructureerd en ronduit magisch. In de tweede plaats kan ik voor het feminisme, de onwaarschijnlijk sterke beelden en het performance-aspect, zeker het volledige werk van Phia Ménard aanraden. Met name SAISON SÈCHE (hoe ze speelt met een steeds verschuivend plafond) en ART.13 (haar ‘smash the patriarchy’-metaforen) lieten op mij een diepe indruk na. Puur voor de speech mag je altijd opnieuw naar This Is Water luisteren (neem eens notities, of zoek een transcript en maak markeringen). Tim Minchin gaf 3 vergelijkbare wereldberoemde speeches, ook aan afstuderende studenten. Allemaal te vinden op YouTube.

  • → Mauro, jij maakte de keuze voor een dystopie, het concept van tijdreizen — en het absoluut fascinerende idee dat waar in de geschiedenis je ook gaat kijken, je vindt altijd mensen die geloven dat het einde nabij is. Als wetenschapper zou ik Sapiens van Yuval Noah Harari eens lezen. Daar is wellicht geen tijd voor nu, dus bekijk dit filmpje:

    Ook interessant als jonge wetenschapper is het populaire YouTube-kanaal Kurzgesagt. Hier zijn enkele video’s van hen over tijdreizen en geschiedenis:

    Ook interessant zijn deze twee filmpjes die ik je in de les toonde

    • Steve Cutts Happiness gebruikt framing om onze eigen tijd (zelfs zonder Trump en A.I.) voor te stellen als een dystopie.

    • Nike Golf Play in the Now speelt met het inzicht dat vroeger niet beter was. Maar dat iedereen dit wel lijkt te denken. De timing in deze reclamespot is absoluut perfect opgebouwd.

2. Opdrachten*

Maak de opdrachten die ik geef zo goed als jullie kunnen, binnen de opgegeven spelregels. Smijt je volledig en riskeer teleurstelling. Zoek geen binnenwegen en excuses. Ik heb verschillende schrijfopdrachten gegeven. Die tegen vanavond staat nog open. Ik ben heel benieuwd naar jullie verhalen op jullie manier.

3. Attitude*

Hou een open geest tijdens de lessen. Ga niet op zoek naar de verschillen, maar ontdek hoeveel we gemeen hebben. Ik heb ook op deze school gezeten — ik ben (mede) gevormd door de oprichters — en ik draag ze nog altijd een warm hart toe, anders had ik nooit toegezegd om jullie deze zes lessen praktisch gratis te komen geven en tweemaal per week helemaal uit Balen (elke les twee uur heen en twee uur terug) te reizen. We leven in dezelfde wereld. Net als jullie lees ik veel, en vorm ik me meningen en ideeën over de gebeurtenissen rondom me. Veel van die meningen herzie ik regelmatig.

Net als jullie wilde ik op die leeftijd bewijzen hoe slim, kosmopolitisch en onafhankelijk ik was. En ik onderschatte ook hoezeer anderen (peers en docenten) me sowieso al respecteerden en bewonderden wanneer ik dit niet deed. Net als jullie was ik soms arrogant in hoe ik mijn opvattingen presenteerde, heb ik veel goede raad naast me neergelegd, geprobeerd om voor docenten te verbergen wat ik écht dacht omdat ik veronderstelde dat ze me niet konden begrijpen, school ook ‘saai’ genoemd en bepaalde opdrachten niet serieus genomen. Allemaal om mezelf te beschermen tegen eventuele pijn en de diepmenselijke onzekerheden van het leven. Maar datzelfde leven heeft me nadien passende uitdagingen voorgeschoteld; zoals het leven dan doet. Jullie zullen wellicht gelijkaardige uitdagingen tegenkomen. Da’s het leven.

Ik heb verschillende domme fouten gemaakt, die fouten hebben me dingen geleerd, en die lessen probeer ik door te geven. (Terwijl ik ondertussen lustig nieuwe fouten maak.) Bijvoorbeeld, misschien is nét die ambitie om jullie mijn verloren tijd en groeipijn te besparen, dan weer mijn jeugdige hoogmoed. En zal ik rond mijn veertigste of vijftigste leren dat anderen jouw lessen aanleren compleet zinloos is. Maar voorlopig koester ik nog hoop dat als jij je afvraagt “Wat kan ik op dit moment van Johan leren?” 🫳 in plaats van 🫴 “Hoe kan ik me hier onderscheiden?” we al een stuk dichter staan (bij mijn kinderlijke lerarenfilmfantasieën.)

— * Dit alles geheel vrijblijvend natuurlijk. Zorgen dat de lessen werken is immers vooral ook mijn taak in mijn rol als jullie gastdocent. Maar als jullie de aangeboden kansen missen zijn de gevolgen wel voor jullie. Ik ga ‘s avonds telkens terug naar het mooie leventje dat ik inmiddels heb opgebouwd (en bouw elke dag verder aan een nog toffere toekomst). En jullie leven gaat ook verder. Nieuwe dagen, nieuwe kansen. Zo gaat het altijd. Deze ocharme 17 jaar oudere vis kan de jongere vissen niet verwijten dat ze nog niet begrijpen what the hell water is. Maar jullie stelden de vraag, dus … 👆

Comment