“Verhalen die stilstaan, sterven. Want het leven is ook voortdurend in beweging.”
— Andrew Stanton, regisseur van o.a. Wall-e en Finding Nemo tijdens zijn wereldberoemde TEDtalk.
Als je de juiste confrontaties voor je hoofdrol selecteert, is verandering haast onvermijdelijk. Maar het is belangrijk dat de verandering ook binnenkomt bij je hoofdpersonage. Dat die echt een les leert en groeit als persoon. Of dat die zelf niet veel verandert maar dat die eindelijk en geleidelijk aan de wereld rondom zich kan veranderen. Of dat die de schurk kan verslaan en de beschadigde wereld terug herstelt naar hoe die vroeger was. Of zichzelf terugvindt. Grote thema’s. Maar goede verhalen hebben constant veranderingen. Op macro- en microniveau. In een scène, in een conversatie. Soms zelfs zin per zin. Zoals Anthony Hopkins in WestWorld.
Je kan verschillende dingen veranderen: emoties, intensiteit, relaties, machtsverhoudingen/status, inzichten/kennis, en misschien zelfs nog meer. Hoe je die veranderingen regisseert kan je nog het beste vergelijken met een componist die een symfonie (of ander muziekstuk) schrijft. Denk terug aan de harmonieën en contrasten uit ons vorig puntje (IV). Als je de hele tijd harde contrasten en primaire tonen gebruikt (bijvoorbeeld met emotionele veranderingen) krijg je een manisch depressief personage. Of erger, een TurboTax robot “hahaha I am sad” , of iemand uit de cultklassieker (heerlijk lepeltjes gooien naar het scherm!) The Room. Yikes.
Gebruik daarom verschillende tinten van eenzelfde emotie. Begin klein en vergroot dan. Maar dan opeens flapt een ander personage er iets onverwachts uit en bam! contrast. Je contrasten zijn klemtonen gebruik ze spaarzaam en bewust. Zorg dat de verandering iets betekent voor het verhaal en de personages.
Zet je verhaal op Post-its. En dan dia’s.
Noteer onder elke dia de emoties die je je publiek hiermee wilt laten voelen.
Probeer interessante harmoniën en contrasten te vinden tussen dia’s.
Wat gelooft je hoofdrol dat niet waar is?Hoe groeit hij/zij/die?
